Bloga

Isasak eta Córdobak album berria argitaratuko dute maiatzaren 21ean

Aurrerapen kantu bat entzun dezakezu, baita biniloan eta digitalean erreserbatu ere

Jatorri uruguaitarra duen Conrado Isasa (A room with a view) eta Kopenhagen bizi den Ignacio Córdoba (Fuego, MAGIA) artista madrildarraren arteko topaketaren ondorioz, esku artean duzuen diskoak talentu paregabe biren uztarketa gordetzen du. Orbita ezberdinetatik datorren bidegurutzea, hemen, ordea, gorputz musikal liluragarri bat eraikiz osatzen direnak.

Isasak lau disko plazaratu ditu, azkena bere izena daramana eta aurten argitaratu berria. Sentikortasun ikaragarri bati eta diskurtso tonalaren artikulazio bati esker – fintasun eta xumetasunez gainezka–, urteen joanak bere espazioaren giltza eman dio Isasari, gitarra instrumentalaren nazioarteko eszenaren barruan sartzeko. Isasa aspaldi hasi zen oroimenaren barru-barruko bazterrak aztertzen, eta pixkanaka, partzialki eta kontu handiz, argilunean, bere bizitzako eta familiako esperientziaren ondare erregogorra argitzen. Eta horixe dakar gure aurrera, zailena lortzeko: bere bizitza musikan birmoldatzea, unibertsala urratzea. Bestetik Cordoba dugu, Madrilgo punk eszenatik datorrena eta nazioarteko musika esperimentaleko eta inprobisazioko zirkuituetan ibilbide luzea duena. Cordoba zeremonia sekularren maisu gisa defini genezake: elektrizitateen gidari den gorputza -bereak eta besterenak-, betiereko ikastuna eta errorista profesionala, ondorengo helburua edozein musika diziplina estankoren konfort-eremuak leherraraztea duena. Beti, aurreiritziak eta itxaropenak gaindituz, eskolastikak ezarritako mugak lausotzen diren leku berri, ustekabeko, aldakor eta inklusibo batetik.

Gabonetan grabatu zuten, Victor Avilaren etxeko garajean (Escaire), Elxen, eta inolako isolamendu akustikorik eta intsonorizaziorik gabe. Isasak eta Cordobak osatu duten albumak muga zanpatzen du, eta aurrez pentsatutakoa eraldatzen du, etengabeko ezustekorantz biratzeko. Disko honek mugarria da bien ibilbidean, eta, aldi berean, gertukoenek ere imajinatzen ez zuten ezusteko oparia da. Mila esker.

Pre-order

Peñak disko berria argitaratuko du apirilaren 23an

Erreserbatu orain ‘Carreiro’ biniloan eta digitalean, eta ikusi ‘Burato’ kantuaren bideoa

Iaz ‘Formula’ izeneko EP eder bat argitaratu ondoren, Peña bueltan da ‘Carreiro’ izeneko estudioko lehen lanarekin. Debut harrigarria da, eta errebelazio oso bat, ez bakarrik folka gainditzeko, baita galizierazko musika garaikideari dagokionez ere.

Mendekotasun jentilizioa abiapuntutzat hartuz, Toño Magariñosek (diola, Unicornibot), Ruben Abadek (Cro!, Trilitate) eta Elena Vazquezek (Trilitrate) osatutako taldea gai izan da kantu multzo bikain bat harilkatzeko, sinpletasuna, idiosinkrasia eta ausardia formala uztartuz. Izan ere, ‘Carreiro’-n, musika herrikoiaren pultsio subkontzientea modu zabalean irudikatzen zaigu, harmonikoki gainezka egiten duena eta apartekoa.

‘Burato’-ren irekieran organo-hormak egiten digu harrera; jarraian, emoziozko segak: belardien zikloa, zeinaren deskribapen liturgikoak gaiaren metrikarekin bikain bat egiten duela baitirudi. Baina ez pentsa, itxuraz hunkigarria den ‘Selva’-k azaleko diskurtso eco-friendlyari nolabaiteko kritika egiten dio, eta ‘GPS’-ren 5/4etan batek galde lezake –Estamos ata os collóns de estar sempre conectadas, ou non? (…). Modu batera edo bestera, azkenean, abesti guzti-guztietan maitasuna dagoela iruditzen zaigu, nahiz eta, ziurrenik, ‘Bandeira’ izan diskoa hobekien definitzen duena. Itzulera berri gisa funtzionatzen duen albuma, ondorengo etxerako deia: gure haurtzaroko irudiak proiektatzen diren familia-espazioa, horietan elementu batzuk sotilki berrordenatzen ditugun arren… ez, dena ez dago zegoen tokian.

Pre-order

Les conches velasques taldeak lan berria argitaratuko du martxoaren 5ean

‘Celebración del trance profano’ biniloan eta digitalean erreserba dezakezu orain. ‘Fluorescencia’ da lan horren aurrerapen kantua

Bere estreinaldi ospetsu eta errebelatzaileak argia ikusi eta bi urtera, Les conches velasques pregoi goratuen bilduma berri honekin itzuli da, bi eta hiruren dantza komunitarioko gonbidapen honekin, ‘Celebración del trance profano’ izenburupean.

Bere garaian Picoreko Pablo Jimenezen esplorazio proiektu pertsonal bezala hasi zena, erakunde kolektibo bihurtu da, non Jesus Landa, Thomas House (Sweet Williams, Charlottefield) eta Sergio Segurak (azken hau grabazioaren arduradun ere bai, Cristean Barrosekin batera) parte hartzen duten. Era berean, bere lehen diskoan mudejar kutsuko rocketik abiatzen zena, herririk gabeko musika popular, garaikide eta unibertsal moduan kristaltzen da hemen.

Errepikapena metodo eta ospakizuna helburu duen berbenan, kantutegi inklusibo batez gozatzen dugu, Pedro Salinasen esentziarekin eta Miguel Hernandezen poetikarekin, baina hori baino gehiago dago. Aldi berean, Les conches velasques gai dira Nass el Ghiwane, Agapito Marazuela edo Hamid Alemmouren lanak integratzekobere kantutegian, guztiak ere naturaltasun osoz nahasiak bere errepertorio propioan.

Orain, Zaragozako taldeak eskaintzen duen aireak, darabilen bizkortasunak, izpiritu libertino eta kale zapore paregabe batez bustitzen dute erritual hau. Ziur aski, musika hau esentzialismoa eta eklektizismoa baztertzaileak ez direla erakusten duen froga urri horietako bat da. Aitzitik, hemen egiaztatzen da legatu gisa duen osagarritasuna, arbaso elektrifikatu gisa. Les conches velasques-ek gure kontzientzien hormaren kontra gai errepikakor baina estali bat proiektatzen du: gure Iberia maitean nagusi den imajinario kolektiboari aplikatzen diona.

Hau da Mendebaldea?

Pre-order

El relevo alemán: Ohar osagarriak ​La séptima extinción entzuteko

Elkarrizketa El relevo alemánrekin

 

Nolakoa izan da “”La séptima extinción” lanaren konposizio-prozesua?

JC PEÑA -Badira aurreko diskoa grabatu ondoren atera ziren abesti batzuk, duela bost urte, oker ez banago. Orduan, hortik aurrera, nahiko prozesu luzea izan da.

CRISTINA ARROYO -Gure bateria zaharra, Zutoia, Berlinen bizi da eta bera etortzen zeneko uneak aprobetxatzen genituen. Hor bost bat abesti grabatu genituen; gero, beste bi grabatu, eta prozesua joan den udan amaitu genuen, gaizki gogoratzen ez banaiz.

JC PEÑA -Disko honen berezitasun nagusia da, inguruabarrak direla medio, lau bateriak jotzen dituztela: Javierrek, orain gure bateria-jotzailea denak, Zutoiak, denbora luzez gurekin jo zuenak, nik, LParen hainbat abesti grabatu nituenak, eta beno, Kristinak, perkusio bat egin zuenak. Baina horrek ez dio inolako koherentziarik kentzen diskoari, gainera, grazia ematen dio, bateria bakoitzak bere nortasuna baitu, logikoa denez.

JAVIER OTONES -Nik uste dut azkenean diskoari aberastasuna ematen diola. Pertsona bera jotzen ari den disko oso batek, azkenean, estilo propioa du, eta -diskoa oso dinamikoa izan arren, abestiak oso dinamikoak izan arren- ez duzu lortzen pertsona desberdinak jartzen dituzunean instrumentu bera abesti desberdinetan jotzen lortzen dena. Orduan, nire ustez, ekarpen bakarra egiten diozu.

¿Nolakoak dira La séptima extinción-eko abestiak?

CRISTINA ARROYO -Nire ustez, oso ondo islatzen du gure zuzenekoa, gure zuzeneko kontzertuak, eta oso ondo jasotzen du taldearen espiritua.

JC PEÑA -Nik uste dut kantuak lehen diskotik egin dugunaren laburpen bat direla, batez ere bigarrenetik, egia baita lehenengoan oraindik hor geundela pixka bat. Nik uste dut oso abesti ilunak daudela. Badira oso pop diren abestiak -guk egiten ditugunak bezalakoak, ez pop mainstreama-, baina nahiko pop dira. Oro har, nik uste dut egiten duguna ez dela batere esperimentala. Melodia nahikoa dago, nahiko entzungarria da, gure ustez, elektrizitatea nagusi den gitarra-talde bat izan behar duenaren barruan, eta, egiazki, sendoa.

CRISTINA ARROYO -Ez du artifizio askorik, ez zaizkigulako gustatzen, eta, Jose Carlosek esan duen bezala, ertz asko ditu.

Zeri erantzuten dio albumaren izenburuak?

JC PEÑA -Diskoaren izenburua txantxa makabro edo goibel bat da, azken hilabeteotan bizi izan dugun guztia kontuan hartuta, makabroagoa eta goibelagoa dena. Suposatzen da une honetan munduan giza ekintza eragiten ari dena, ustez, seigarren iraungipena dela, espezieen iraungitze masiboari eta halakoari dagokienez. Zazpigarrena gure txanda izango litzateke. Txantxa makabroa da, hasieratik taldearen tradizioan dagoena.

Zer ekipo edo konfigurazio tekniko erabili dituzue horrelako soinua lortzeko?

JC PEÑA -Bueno, guretzat taldea oso garrantzitsua da eta hori hasieratik da horrela, neurri handi batean, Javier Ortiz eta Estudios Brazilen eraginagatik, hor ikusi eta nabaritu baikenuen aldea. Orduan, gitarran, nik, funtsean, hemen ikusten duzuen Hiwatt honekin -72. urteko Hiwatt bat da- eta Vox honekin (65. urtekoa) jo nuen. Honekin konpondu nituen gitarra guztiak. Egia da kantu batean edo pare batean historiaurreko bat erabili genuela: etxean daukadan 47ko Gibson bat, konboa dena eta oso ondo funtzionatzen zuena. Pedalei dagokienez, egia esan, Memory Man bat eta pedal batzuk baino ez ditut erabiltzen, fuzz Dwarfcraft batzuk nahiko martetarrak eta nahiko muturrekoak. Bateriari dagokionez, Premier Signia batekin grabatu genuen, Javik bertan duena, baina ez da hau, eta, baxuaren gainean, betiko Rickenbackerrekin eta Ampeg B25ekin jo genuen, azken aldian grabatu duguna, uste dut.

Nolakoa izan zen La séptima extinción filmaren grabazioa?

JC PEÑA -Estudio Brazilen grabatu dugu, Rivasen, Madrilen.

JAVIER OTONES -Egia esan, ez nuen aurretik Brazilen grabatu izan eta, egia esan, espero nuena baino erosoago. Javik eta bere taldeak oso eroso sentiarazi ninduten.

CRISTINA ARROYO -Behin hor zaudela, dena gurpil gainean doa.

JC PEÑA -Javier Ortizekin oso harreman erosoa eta oso ona dugulako, bera baita jabea eta teknikaria. Oraintxe bertan, nik uste dut El relevo alemán ezin dugula ulertu Estudios Brazilekin dugun erlaziorik eta diskoetarako atera dugun soinurik gabe. Nik, izan ere, lehen diskoa entzun dezaket, bigarrena, eta berdin pozik egotea, eta hori, nire ustez, Javik duen soinu oso atenporalaren ikuspegiari esker da.

Nola gomendatzen duzue La séptima extinción entzutea?

CRISTINA ARROYO -Nik uste dut entzuketa bakoitzean, agian, taldearen eta soinuaren dimentsio desberdina aurki dezakezula, baina nik uste dut oro har nahiko berehalakoa dela eta zuzenean egiten duguna nahiko zintzo harrapatzen duela.

JAVIER OTONES -Nik uste dut disko bat dela, -beste batzuetan aipatu dugun bezala- El relevo alemán denaren barruan, nahiko entzungarria.

JC PEÑA -Nik uste dut ertz dezente dituen diskoa dela, baina, oro har, nahiko eskuragarria dela. Doinu asko ditu, eta egia da elektrizitate eta sendotasun handia duela, beti bezala, bestela ez ginateke gu izango, baina, egia esan, nahiko melodikoa da oro har, zentzu onean. Jakina, ez dugu mainstream musikarik egiten, baina, nire ustez, rock alternatiboa zer den edo, ez dakit, deitu nahi diogun horretan interesa duen edonorentzat gozagarria da.

CRISTINA ARROYO -Beraz, gomendatzen dizuet. Zuen etxean giltzapetu zaitezte diskoarekin, eta goza dezazuela diskoa topera ikusten eta entzuten, bolumen onean jarrita, mesedez.

Tilde: Ohar osagarriak ​Algae entzuteko

Elkarrizketa Tilderekin

 

Nolakoa izan da Algae osatzeko prozesua?

MATI PANDO -Normalean nik eramaten ditut ideiak letra eta melodia moduan landuta.

CARLOS SÁNCHEZ -Mati ez da leloak egiteko oso zalea, orduan ideia hori, melodia bati buruzko ideia soila zena, abesti bihurtu behar duzu. Orduan, asko entzun behar duzu zer gertatzen den nora joan nahi duzun jakiteko, ez baituzu ‘bale, goazen hona’ dioen lelorik, eta, gero, leloa amaitzen denean, beste nobaitera… Ez, ba. Gertatzen denaren arabera, leku batera edo bestera eramango zaitu.

CARLA SUZART -Bilatu, esperimentatu, forma, gauza, sonoritateak, tonalitateak, konpasak eta ulertu, sentitu, zer zen onena abesti honentzat. Zer eskatzen du?

MARIO VÉLEZ -Metrikaz ez gara inoiz arduratzen, ez dugu esaten ‘begira, abesti hau 3/4 izango da, abesti hau 5/4’. Ez, abestia eta ondoen datorkiona garatu, besterik ez dugu egiten.

CARLA SUZART -Letrak, nire ustez, nolabait bideratzen gintuen esparru ezberdinak, tonalitate ezberdin eta metriko desberdinak esploratzera. Abesti beraren barruan hainbat metrika probatzen ditugu, baita diskoan ere, panorama orokorrean aniztasun erritmiko bat dago, tinbre-aniztasun bat, tonu-aniztasun bat.

CARLOS SÁNCHEZ -Honen guztiaren doinua da kantak egitera garamatzana. Askotan gertatzen dena da Mati motibo melodiko batean dagoela eta, bitartean, harmonia mugitzen ari dela. Beraz, doinu horrek akorde batean zein bestean desberdin funtzionatzen du. Eta hori nahikotxotan gertatzen da diskoan.

MATI PANDO -Harmoniak kolorez eta ñabarduraz beteta daude, harmoniak leku askotara eramaten baitzaitzake.

CARLA SUZART -Kantuaren zati bakoitza probatu eta probatu genuen, zati oro. ‘Tira, eta zer egingo dugu? hemen alda dezakegu, honek aldaketa bat eskatzen duelako. Letrak horri buruz hitz egiten du. Beraz, bira egin dezakegu hemen, letrak dioenera gehiago hurbiltzeko. Nola egin dezakegu hori? Agian horrelako atmosfera bat, edo bestelakoa ‘. Orduan oso lan zehatza izan zen.

CARLOS SÁNCHEZ -Tentsiodun akordeak daude, koatriadak daude… sotiltasun harmonikoak daude, esan dezagun horrela. Eta, era berean, niri pertsonalki Tildetik gustatzen zaidan beste gauza bat da une atmosferiko batzuk ere badaudela, harmonikoki ‘manera’ dei genitzakeenak, koloreak dituztenak. Teknikoki hitz egiten badugu, izan ere, niri asko gustatzen zait modu dorikoa, izan ere, zera, minorra da, baina seigarren maiorra du eta horrek atmosfera eta kolore batzuk sortzen ditu.

MATI PANDO -Niretzat bidaia bat bezalakoak dira, paisaiak dituztelako, koloreak. Harmoniek kolore asko ematen dituzte, aberastasun handia dute eta istorioak ere oso intimoak edo oso errozkoak dira. Oso hegodunak eta oso sustraidunak.

Zeri erantzuten dio albumaren izenburuak?

MARIO VÉLEZ – ‘Algae’, albumaren izenburua… funtsean, gure diskografia ia osoan natura nahiko barruan dago eta, bereziki album honetan itsasoa nahiko presente dago. Orduan, itsasoko elementuen artean, azkenean ‘Algae’-rekin egin genuen topo. Alga elementu bitxia da; izan ere, sinplea dirudi, eta ez da gutxiesten, baina ez du balio handirik, eta itsas munduan funtsezkoa da.

MATI PANDO -Disko honek itsaso handia du, asko agertzen da itsasoa disko honetako abesti askotan.

CARLA SUZART -Aho batez uste izan genuen ur asko dagoela. Itsasoa oso presente dago hor, oso indartsu.

Nolakoak izan dira grabazioa eta nahasketa?

CARLOS SÁNCHEZ -Argi geneukan denok batera grabatu nahi genuela, zuzenean.

CARLA SUZART -Hukot Studion grabatu dugu, Milorekin. Milo maitagarria da, grabazioa sinestezina izan da guretzat. Astebetez joan ginen estudiora.

CARLOS SÁNCHEZ -Kasu honetan, ekoizpena lokalean hasten da.

CARLA SUZART -hainbestetan entseatu genuen, hainbeste jo genituen kantuak, non egun batean denak grabatu bakenituen oinarriak.

MARIO VÉLEZ -Milok grabatu zuen. Carlesek, gitarra-jotzaileak nahastu zuen, eta oso argi baitauka diskoak zer soinu behar duen.

CARLOS SÁNCHEZ -Neuk nahastu nuen lan hori burutu samar neramalako. Oso argi neukan nola nahi zuen gauzak entzutea, Tildek bezala.

Nola gomendatzen duzue Algae entzutea?

MATI PANDO -Nik uste dut Tilderen diskoari hainbat entzuketa eman behar zaizkiola, ñabardura, xehetasun eta dinamika asko dituen diskoa delako.

CARLOS SÁNCHEZ – Hainbat entzuketa behar dituzu, eta, adibidez, Flandriako sonoritateekin aurreiritziren bat baduzu, lehen entzuketa agian ez. Baina, beharbada, maiteminduko zaitu halako sonoritateetara ere zabaltzen zaituenean.

CARLA SUZART -Nik uste dut diskoaren entzunaldi ugari behar direla xehetasunetan sentsibilitatea atzeman ahal izateko.

CARLOS SÁNCHEZ -Guai dago lehenengo entzualdiaren amaierara ez iristea; izan ere, niri behintzat, disko bat lehenengoan sartzen zaidanean, oso azkar erretzen dut normalean.

MARIO VÉLEZ -Nik uste dut disko entzunerraza dela, ahal den neurrian. Entzun egin behar da. Abesti luzeak dira, trinkoak, aldaketa asko, ez oso estribillo arrunta, baina nik uste dut erraz entzuten dela, Matiren doinuek, gitarraren eta baxuaren harmoniek edo erritmoek zati bakoitza asko arnasten uzten dutelako. Ez da aldaketa-erokeria, baina alde bakoitzak bere lekua du, eta uste dut nahiko ondo gidatuta daudela eta atsegina dela. Ez da oso arraroa.

CARLOS SÁNCHEZ -Amaieran, bai. Dauzkazun elementuekin, egin dezakezuna egiten duzu onena lortzeko asmoz, horrela izan da.

CARLA SUZART -Espero dut goza dezazuen entzunaldia.

El relevo alemán taldeak album berria daka

Dagoeneko entzungai duzue gure web-orri berrian!

El relevo aleman taldeak bere bosgarren estudioko lana argitaratuko du ostiralean, urriak 16, biniloan eta digitalean. Entzun dezakezu ‘La séptima extinción’ Repetidor.org webgunean osorik eta esklusiban!

Hamarkada bat baino gehiagoko ibilbidean, kontzertu ugari, lau EP eta bost album bildu ondoren, El relevo alemán erreferentziazko bandetako bat bihurtu da lurpeko eszena iberiarrean. Orain, Cristina Arroyo, JC Peña (Estoikov) eta Javier Otones (Tremolino, Soul rubbers) gure aurrean ditugu orain arteko diskorik onena eskuan, lehen play-tik gure irudimena zabal-zabalik uzten duen izenburu batekin.

Norbaitek esan zuen -El relevo alemánen diskoak Javier Ortizek soilik graba ditzake (…). Hala da, beste behin ere Estudio Brazil gai izan da zaplaztekoa bere horretan harrapatzeko, hirukote madrildarrak bere kontzertuen lehen lerroetan orraztuak atontzen dituen karraska irmo, zorrotz eta gogorra. Beste behin ere, urrezko soinua. Izenburu misteriotsutik hasita eta kantuz kantu, erreferentzia zainduz beteta dago disko hau, entzute aktiboan zehar argitu beharreko material agorrezinez. JC Peñaren hitzetan -Gero eta gutxiago gustatzen zait letrei buruz hitz egitea, baina esan diezazuket hau dela gehien harrotzen nauen diskoa, eta horretaz ez dago zalantzarik (…). Orain zuen txanda da, gozatu.

Salva Alambre: Ohar osagarriak ​Electromagnetismo​ entzuteko

Elkarrizketa Salva Alambrerekin

 

Nondik sortzen dira ‘Electromagnetismo’-ko kantak?

Diskoko abestiak 2018ko abenduan eman nuen kontzertu batetik sortu ziren; sintetizadore analogikoen loopak abiapuntu hartuta, sintetizadore gehiagorekin inprobisatzen joan nintzen. Kontzertuaren ondoren konturatu nintzen hari forma eman eta beste abesti egitura bat lor zitekeela. Hori da abestien jatorria. Egiturak hobetzen aritu nintzen, nahi nituen soinuak bilatzen, eta estudioan sartu nintzen grabatzera

Zer material erabili duzu?

Disko honetarako batez ere sintetizadore analogikoak erabili ditut. Era berean, sintetizadore digitalak, samplerren bat, gitarraren bat edo beste -nahiz eta oso bigarren mailakoa-, zarata-kaxak, bateriaren bat eta perkusio-gauzak daude. Batez ere mikrofono elektromagnetiko bat erabiltzen saiatu naiz, uhin elektromagnetikoak jasotzen dituena. Hartu handik edo estudiotik funtzionatzen ari den edozein aparaturen seinaleak, eta hori amalgama gisa erabili nuen, abestiak itsatsiko zituen kola gisa. Ez da guztietan agertzen, baina bai batzuetan, erabiltzea nahiko gustuko izan dudan elementua da.

Nolakoak dira kantuak?

Disko honetako abestiak eta lehenengokoak nahiko desberdinak dira, ilunagoak direlako, bai abestien, soinuen eta baita letren konfigurazioan ere. Disko honetan agertzen diren egiturei dagokienez, bi motatakoak direla esango nuke. Alde batetik, poparen egitura klasikoenak daude, beren ahapaldi, lelo eta abarrekin. Bestetik, libreagoak diren beste egitura mota batzuk ere badaude, non, batez ere, sintetizadoreak, erritmoak edo loopak sartzen eta teratzen diren. Hor garrantzitsuena da, batez ere, sarrera eta irteera bakoitzarekin sortzen den testura.

Zeri erantzuten dio albumaren izenburuak?

Elektromagnetismoa, diskoaren izenburua, fisikaren lau indarretako bati erantzuten dio. Elektromagnetismoa denetan agertzen da. Materian, argian, soinuan, elektrizitatean bertan. Gizakiok erabiltzen ikasi dugu, kontrolatzen saiatu gara, baina oraindik asko ezagutzen ez dugula uste dut. Ideia hori interesatu zitzaidan eta polita iruditu zitzaidan.

Ba al dago argudiorik?

Ni ez nintzateke ausartuko disko kontzeptuala dela esatera, oso serioa ematen duelako, baina egia da diskoak batasun bat duela. Abestiak elektromagnetismoaren ideiatik abiatuta eraiki dira alde batetik edo bestetik, eta A eta B aldeek uste dut zerikusi handia dutela bata bestearekin. Uste dut diskoa ondo artikulatuta geratu dela, entzulearen kontua da epaitzea.

Nola grabatu duzu?

Diskoa El Miradoor estudioetan grabatu zen, 2019ko otsaila eta martxoa bitartean, betiere Marco Velasco produktore zela. Pertsona horrekin oso ondo ulertzen naiz, eta oso ondo pasatzen dut grabatzen. Oso dibertigarria izan zen grabatzea, gauza batzuk oso argi nituen eta inprobisatzen joan ginen. Soinuari dagokionez, nire gauzarik interesgarrienetako bat da erabiltzen ditugun delayak zintazkoak zirela. Horrek berotasuna ematen dio sintetizadoreen soinu analogikoari ere, eta oso interesgarria da.

Nola gomendatzen duzu ‘Electromagnetismo’ entzutea?

Ez dut uste disko errazegia denik. Disko honetan, sartzeko, hainbatetan entzun beharra dago, ahal dela bolumen eta ekipo on batean. Horrela egitea merezi duela uste dut, hainbat soinu edo xehetasunetan murgiltzen baitzara. Gauza batzuk ez dira begi bistakoak edo ez dira lehen entzuketan agertzen, diskoari leku gehiago eman behar zaio. Espero dut diskoa entzuten gozatzea eta elektromagnetismoa bidaide izatea.

Tilde taldeak album berria dakar, ‘Algae’ ostiral honetan, irailak 25, irtengo da biniloan eta digitalean

Entzun ezazu osorik eta esklusiboki gaurtik aurrera Repetidor.org-en!

Tildek estudioko hirugarren lana argitaratuko du, ‘Algae’ izenekoa, datorren ostiralean, irailak 25, biniloan eta digitalean. Gaurtik aurrera osorik eta esklusiboki entzun dezakezu gure webgunean!

Bi mila eta bederatzian debutatu zutenetik eta orain arteko bi EP eta bi albumetan, Lluvi Farré, Mati Pando, Carlos Sánchez, Carla Suzart eta Mario Vélez elkartzen dituen Tilde taldea kantuak sortzeko modu idiosinkratikoa definituz joan da. Eta ‘Algae’ izeneko estudioko hirugarren harribitxi honetan kristalizatzen da modu berezi hori; horren erakusgarri da ‘Desapego’ single zoragarria. Zuzenean eta inolako amarrurik gabe grabatua, Bartzelonako taldeak zoliaren eta zehatzaren arteko oreka gaitza erdietsi du. Haize kontra beti, bazterretatik ekoizten dituzte metrika eta kronika, ezusteko egiturak harmonia aberatsez betez, eta horien ardazten da hain berezkoa duten berba, ezinago berezia. Berba onbidezkoa, desanbiguazioantz ihesi etengabean doala dirudiena eta gure aurrean plano figuratibo bikoitz hau jartzen diguna: hausnarketa intimoenetik idatzitako kantak eta ahots umil baina irmo eta subertsiboa elkarrekin bizi dira bertan.

Bi mila eta hamazazpian, taldearen bigarren lan luzeari esker, ‘Animares’, ausardiaz jositako taldea deskubritu bagenuen, orain ‘Algae’-n, Tildek bere dimentsio lirikoena eta andalusí-ena agerian jarri du, zaurian atzamar erraldoia zizelkatzeko. Norabide guztietan hedatzen den imajinario erraldoia.

Salva Alambrek disko berria argitaratuko du bihar

Dagoeneko entzungai duzue gure web-orri berrian!

Salva Alambrek bere bigarren albuma plazaratuko du bihar, irailaren 4an, ostiralarekin. ‘Electromagnetismo’ izena daraman lan hau entzungai dago jadanik gure web-orri berrian! Gozatu!

Bi mila eta hamazortzian ‘Matemática ingenua’ lan zoragarriarekin bakarkako debut ofiziala obratu ondoren, eta ‘Frenesí’ single bikoitzaren aurrerapenaren ondoren, estudioko bigarren lan honekin datorkigu bueltan orain Salva Alambre. Berez, album kontzeptualtzat hartu ezin den arren, ezagututako unibertsoko lau indar naturaletako baten inguruko zenbait ideia metatzen ditu. Ongi etorri ‘Electromagnetismo’-ra.

‘Electromagnetismo’ kontzeptuaz profitatzen da Alambre sarrera bat marrazteko, estakuku intelektual batez, ados, eta bertatik pop prisma gisa funtzionatzen duen kantu sorta batean barneratzen gara. Eta, bai, horrekin indar hori nabaritzen dugu, eta arrazoitzen duten legeak antzematen ditugu, baina harago joanda, gure gozamenerako Alambrek gauzatu ahal izan duen unibertso musikal distortsionatu eta desnaturalizatuan (eta plano exajeratuz betetakoan) barneratzen gara. Ispilu konkortuen labirintoa, jostagarria, hedagarria eta gozagarria. Sekulakoa.