2024an Tzesnerekin argitaratutako azken diskoaren ondoren, eta bere aurreko bakarkako lanaren («20.20», 2023koa) ildoari jarraituz, Enrike Hurtado itzuli da EP berri honekin. Bertan, denbora‑kontzeptu bera hartzen du berriro —kasu honetan, «24.25»—, baina ikerketa‑ildo eta konposizio‑prozesuan zeharreko lotura emozional batekin, aurrekoan aztertutakoa baino askoz harago doana. «20.20»-n Bilboko artistak berak garatutako feedback digitaleko sistema baten aukerak aztertzen bazituen, orain ekuazioan beste elementu bat gehitzen du: gitarra inprobisatua. Instrunentu horrek, bere adierazkortasunari esker, emozio sakon eta intimo bat artikulatzea ahalbidetzen dio, neurriz eta dotorez: galera.
Esan bezala, Hurtadoren lan‑dinamikak seinalearen prozesamenduan eta zarata manipulatzean sakontzen jarraitzen duen arren —alderantzizko moduko murrizketa‑sistemen bidez, seinalea kendu eta noisea nabarmentzen duten horiek—, «24.25»-en ez da material horretatik soilik konposatzera mugatzen, ustez baztergarria den horretatik; aitzitik, akoplamendu‑lerro hauskor horietatik abiatuta —kandela baten garra bezala keinukari—, bere gitarrarekin esku hartzen du bertan jasotako hiru piezetan. Inprobisazioan zehar, Hurtadok ez duela narrazio zehatzik eraiki nahi dirudi, baina horixe da, hain zuzen, interpretazio‑ukazio horri esker, edertasuna agertzen den tokia. Benetan espresionista den edertasuna, zarata absentzia modura biltzen duen edertasuna.
—Astiro, oso astiro, iparrorratzaren bi orratz bezala, oinak eskuinera biratzen ziren: Iparra, Ipar‑ekialdea, Ekialdea, Hego‑ekialdea, Hegoa, Hego‑mendebaldea; gelditu egin ziren, eta segundo batzuen buruan, lasaitasun berarekin ezkerrera biratu zuten: Hego‑mendebaldea, Hegoa, Hego‑ekialdea, Ekialdea (…). Miguel A. García in memoriam.
