2023an album bat (Rosario de concesiones) eta bira ugari atzean dituela, Ensaña rockaren josturak luzatzeko gai den banda bat da, imajinatu daitezkeen post-hardcore, slow core eta math-rock eszena garaikideei aplikatzen dien edozein arau aurkaratzen duen musika angeluar, eder eta bortitzeko unibertso batean murgiltzeko.
Pandiatonismoa, akordeak polifonia modalean gainjartzea eta disonantziak eta kontsonantziak uztartzea, zentro tonalaren anbiguotasuna nabarmentzeko. Daniel Ardura-k (Alado sincera, Sonio), María Saenz-ek (Zapatotipobota, Come ‘n Wait) eta David Comas-ek (Turmell, Alado sincera, Ghandi rules OK, Quòniams) erabiltzen dituzte progresio eta aldamio narratibo harrigarrietan ardazten diren ama-metrikei buruzko anti pop ikuspegia artikulatzeko. Sailkaezina, Xixonen hirukoteak generoen arteko mugak lausotzen ditu eta rockaren munduan —eta jada ez dizut esaten— posible denaren marra gorriak lausotzen ditu gaztelaniaz eta katalanez. Lirika batek handitutako abstrakzioa, ahots desberdinekin tartekatzen gaituena, figuratiboa dena gainditzen duena eta gure irudimena originaltasunez aktibatzen duena. Bere adierazkortasunak poetikoa eta politikoa adierazten du, eta gozamena areagotu egiten da entzute berri bakoitzarekin, aurrez pentsatutako agindurik onartzen ez duen musika-hizkuntza bati esker.
Ensaña aparteko banda bat da, intuizioa logikaren gainetik jartzen duen esperientzia estetiko bat bultzatzen dutelako, eta erreakzio, sentimendu eta interpretazio semantiko ez-baztertzaileak, erraz deskriba daitezkeenak, ezta hitzetara murriztu daitezkeenak ere, eragiten dituztelako, gure sentsibilitate subliminala eragiten dutelako eta gure heldutasun gogoetatsua zalantzan jartzen dutelako.
